یادت هست گفتم بعد از تو دیگر من و دلم با هیچ کس کاری نداریم؟ ،قلبم تیر میکشد. دروغ گفتم و آن موقع ذرهای فکر نمیکردم دروغ گفته باشم و هیچ چیز تلختر و واقعیتر و دردناکتر از همان تک جملهای که با بدبختی از ته حلقوم با هزار هزار بغض گفتم نبود:"بعد از تو دیگر من و دلم با هیچکس کار نداریم. حالا کسی هست که صبحها با صدايش بیدار میشوم، مرا میخنداند و تو بهتر از او حتا میدانی خنداندن من سخت است.

...دوستیم... بودیم...زیاد. از آن معدود دوستهایی که ساعتها حرف میزدیم و حواسمان هیچ به ساعت نبود، هزار هزار حرف از کتاب و موسیقی و ادبیات و حرفه و دلخوشیها و ناخوشیهایمان داشتیم. از آن دوستهایی که لازم نیست هی حرف آدمهای مشترک را زد که چیزی این وسط برای حرف زدن باشد(آن دوستها دوست درجه دو محسوب میشوند) از آن دوستیهای امن و مطمئن و محرم راز. اختلاف سنیمان زیاد بود، هیچوقت ولی این اختلاف